/ Predikime-Katekizma- Artikuj / Gruaja Samaritane

Gruaja Samaritane

Gruaja Samaritane

 

 

(Jn.4:5-42)
Në të gjithë Ungjijtë shohim Jesuin që u flet prostitutave dhe grave që kanë shkelur kurorën dhe u jep atyre falje të mëkateve.

Jesui takohet me leprozë të izoluar dhe u sjell shërim.Hyn në shtëpinë e targambledhësit të urryer dhe i sjell shpëtimin.Dëgjon kusarin duke vdekur dhe i ofron parajsën.Takon paganë dhe u jep shpresë.Jesui kalon mes armiqve dhe miqësohet me ta.

Si do të ndiheshim ne po të flisnim me një hajdut,me një prostitutë,me një heretik apo me një armik?Ne do të na fillonin paragjykimet përpara se të fillonim të flisnim me ta.Ne i gjykojmë shpejt,duke u dhënë kështu shumë pak shpresë që të shndërohen në njerëz më të mirë. Por Zoti kurrë nuk i gjykoi njerëzit nga jeta që bënin.Ai u drejtohej të gjithëve plot dashuri,dhembshuri dhe durim.Ai shprehte një interes dhe një dashuri për secilin nga ata,pasi ç’do njëri prej tyre është fëmijë i veçantë i Perëndisë.Ndërsa paragjykimi ynë fillon nga kombësia,nga origjina ose nga rrethi familjar,gjë që është krejt ndryshe nga mënyra se si Zoti i përballonte ata.

Shën Joani i Krostandhit thotë:” Kurrë mos e ngatëro njeriun krijuar sipas imazhit të Perëndisë,me ligësinë që është brenda tij,pasi ligësia është një fatkeqësi kalimtare,një sëmundje.Thelbi i njeriut është imazhi i Perëndisë dhe kjo mbetet tek ai,pavarësisht nga shpërfytyrimet”.

Pra shpëtimi nuk është i rezervuar vetëm për një numër njerëzish të zgjedhur.Shpëtimi është për të gjithë.

Shën Pavli shkruan:”Kështu e kam bërë veten time jude me judenjtë,për t’i fituar judenjtë.E kam bërë veten time si një që është nën ligj me ata që janë nën ligj,për t’i fituar ata që janë nën ligj.Me ata që janë pa ligj e kam bërë veten time si pa ligj,për të fituar ata që janë pa ligj.E kam bërë veten time të dobët me të dobtit,për të fituar të dobtit.E kam bërë veten time gjithçka për të gjithë,që të mund të shpëtoj me ç’do mënyrë disa njerëz” (1 Kor.9:20-23).

E shohim Zotin e pamëkat t’i flasë një gruaje mëkatare.Asgjë nuk e pengon Atë për të arritur pranë ç’do shpirti që po vdes sepse Zoti dëshiron shpëtimin për të gjithë.Nëse ne nuk kemi dashuri për të gjithë njerëzit pa dallim,nuk jemi të denjë të quhemi pasues të Krishtit.

Në Ungjill nuk shkruhet përfundimi i gruas Samaritane por nga tradita e Kishës,dimë se pasi gruaja mëkatare takoi Krishtin,jeta e saj ndryshoi rrënjësisht.Ajo do të bëhet e njohur si Shën Fotinia (26 Shkurt),martire për Krishtin.

Pra shpresa ekziston për të gjithë !

 

Përkthyer nga A. Marini

 

Gruaja Samaritane